Wim van der Burg

Wim bladerde door zijn plakboeken, waarin hij zijn hele muziekcarrière zorgvuldig heeft gedocumenteerd: krantenknipsels, contracten en veel foto's van het orkest, met steeds weer andere zangeressen in showkleding en met suikerspinkapsels. Dit is zijn verhaal, in zijn eigen woorden.

Ik ben geboren op 20 december 1932 in de Middenstraat in Hillegom. Toen ik drie jaar was, ging ik met mijn moeder bij mijn tante in Beinsdorp wonen. Na de lagere school in Hillegom kwam ik op mijn zevende op de Julianaschool, waar ik op mijn elfde mijn sleutelbeen brak. Na de oorlog, in 1949, ging ik zeven jaar bij de apotheek De Vries in Hillegom werken. Ik haalde mijn MULO-diploma en daarna het praktijkdiploma boekhouden, en werkte daarna nog bij een farmaceutisch bedrijf in Haarlem. ’s Avonds haalde ik mijn horecadiploma en werkte ik in een café in Haarlem, bij de Muziek Express.

Vanaf 1945 kocht ik Tuny Tunes met songteksten en leerde ik de liedjes uit mijn hoofd zingen. Ik zong mee met alle sterren van de radio en de tv — zo kwam ik aan mijn repertoire. Jarenlang zong ik met plezier in De Warejoca’s, een amateurorkest uit Hillegom. In 1955 stond Herman Smit plotseling voor mijn deur. De zanger van zijn orkest Jerry Jox was opgezet en hij had gehoord dat ik aardig kon zingen. Zo kwam ik in een professioneel orkest — waar je ook nog eens voor werd betaald.

We speelden op dansmiddagen en -avonden, bij Sistermans in Hillegom, in het KSA-gebouw in Sassenheim, in Noordwijk. Omdat ik alleen maar zong, moest ik snel een instrument leren bespelen. Daarom nam ik gitaarles bij Betsy van Marsbergen en later in Haarlem. Al snel raakten we de Bollenstreek ontgroeid en traden we op in Leiden, Amsterdam, Rotterdam en Den Haag, en in de zomermaanden in Noordwijk en Bergen. We maakten shows onder professionele choreografie van Jack Bow, en met zo’n show waren we te zien in het tv-programma Het Debuut.

In 1961 deed ik auditie bij My Fair Lady. Ik was aangenomen in het ensemble, maar heb het afgewezen toen ik hoorde wat ik zou verdienen: het belachelijk lage bedrag van tweehonderd gulden in de maand. Daar kon ik niet van leven. Om sociaal verzekerd te zijn ging ik drie dagen in de maand weer als boekhouder werken, maar door het nachtwerk viel ik soms in slaap op mijn bureau. Toen ben ik fulltime muzikant geworden. Ik deed auditie bij de radio-orkesten, bij het Cascade-orkest van het KRO-programma Van Twaalf tot Twee, en zong veel voor de radio bij de orkesten van Jo Budie en Johnny Ombach. Bij de Easter Parade had ik een hoofdrol, met prachtige opnames.

Door het radiowerk nam ik zes singles op — twee met mijn orkest en vier als solist; er zaten ook Duitse uitgaven bij. De oudste is Adieu kameraden met op de B-kant Palomita, uit 1964. Platenmaatschappij Decca wilde met een zanger de markt op en vroeg mij die nummers te zingen, als tegenhanger van Gert Timmerman. Een groot succes zijn die plaatjes niet geworden. Achteraf denk ik: er had best iets meer uit mij kunnen komen, maar ik kan mezelf nou eenmaal niet goed verkopen. Op het podium heb ik nergens last van, dan durf ik alles — maar daarbuiten ben ik veel te bescheiden om de brutale jongen uit te hangen. Ik ben geen zakenman, zoals Herman Smit.

“Wij zijn een commercieel orkest, want onze muziek is ons brood.”— Wim van der Burg in de krant, januari 1977

In 1965 nam ik de leiding van het orkest over van Herman Smit, die een muziekwinkel was begonnen en de optredens er niet meer bij kon hebben. In totaal heb ik vijftig jaar in Jerry Jox gespeeld, waarvan veertig als orkestleider: muziek uitzoeken, optredens regelen, gages uitbetalen en alle administratie afhandelen. Er kwam steeds meer werk bij en op een gegeven moment speelden we vijf, zes avonden per week. In feestzalen, maar ook op personeelsavonden en diner dansants voor grote bedrijven in Avifauna, de RAI, het Kurhaus en het Congresgebouw. We werkten als begeleidingsorkest met artiesten als Willy en Willeke Alberti, Johnny en Rijk, André van Duin en Ria Valk. Doordeweeks verzorgden we ontspanningsavonden voor landmacht, luchtmacht en marine — ook in Duitsland en Frankrijk. Hard werken, want je moest steeds de meest actuele nummers uit de Top 40 kunnen spelen.

De jaren ’70 waren gouden tijden voor The Jerry Jox Six. We moesten er veel voor doen, maar we verdienden ook geweldig. Ik kon mijn huurhuis in de Brouwerlaan al snel verruilen voor een koopwoning aan de Vincent van Goghsingel. In 1972 werd ik door de gemeente gevraagd de kiosk in het nieuwe zwembad De Vosse te runnen — ’t Vosje. Een ideale combinatie, want voor muzikanten is de zomer de slappe tijd. Als het op warme dagen druk was, hielp de hele familie mee: de hele dag snoep, ijs en patat verkopen, gauw naar huis, omkleden, en dan een hele avond zingen bij een diner dansant.

In de jaren ’80 liep het aantal optredens terug: de welzijnszorg voor militairen werd afgeschaft en de tijd van de grote personeelsfeesten was voorbij. Jerry Jox ging in kleinere bezetting optreden op bruiloften en partijen in Flora, Treslong, De Beurs, Le Coq d’Or en de Nachtegaal in Lisse. In 1986 ging ik zingen en gitaarspelen in het trio Sans Soucis, de opvolger van het Cocktail Trio. Dertien jaar lang toerden we met hen langs de schouwburgen, met de hits van het Cocktail Trio en de liedjes van radio en tv, tot en met 1999.

In 1999 stopte het trio, maar ik bleef zingen met mijn eigen musici — bruiloften en feesten, tot mijn tachtigste jaar. In 2003 meldde ik me aan voor het Ouderen Songfestival: drie keer de halve finale, drie keer de finale, en ik won de Publieksprijs. In Hillegom stond ik nog regelmatig op het podium, als koorlid en solist bij het mannenkoor Cantiflora en bij het open podium Bij-Fleur. Bij Cantiflora zong ik The Battle Hymn of the Republic, The Holy City, My Way, Memory en Het Dorp. Ik bleef contact houden met Herman Smit, met wiens jazzcombo ik jarenlang optrad in Het Alternatief en Flora. Ook tegen mijn tachtigste draaide ik mijn hand nog niet om voor een avond muziek maken op een gouden bruiloft — alle teksten kende ik nog uit mijn hoofd.

Zo had ik nog wel jaren willen doorgaan, maar in 2013 sloeg het noodlot toe. Ik kreeg een cyste in mijn schildklier en die moest eruit. Ik had de chirurg nog zo gevraagd of hij wilde oppassen met mijn stembanden, maar helaas is er toch een zenuw geraakt. Sindsdien kan ik niet meer zingen. Wat is een zanger zonder stem? Geen zanger meer. In het begin heeft me dat verdomd veel moeite gekost, maar ik lig er nu niet meer wakker van. Ik klaag niet, hoor. Ik heb bijna zestig jaar met muziek maken mijn brood verdiend. Ik heb een mooi leven gehad.

Wim van der Burg — zanger van The Jerry Jox Six